INNER GARDEN

De vier "F" woorden

door Elizabeth (vrouw van Br. Serephah)

Het leven met een alchemist in spe i nit altijd eenvoudig...
Het was een jaar of twee geleden dat mijn man, gedurende een van zijn alchemistische experimenten, ons buitenhuis onder water had gezet. Deze aanbouw doet dienst als slaapkamer, bibliotheek, massagekliniek, laboratorium en opslagruimte. Hij had een distillatie opgezet en na een paar uur had hij de kamer verlaten voor ongeveer 90 minuten om een TCM klas bij te wonen. Toen hij terugkwam zag hij tot zijn schrik dat de slang die water door de condesor circuleert losgeschoten was. De slang sloeg wild om zich heen en het water spoot overal heen, en had dat gedurende zeker een uur lang al gedaan. De vloer en het tapijt dichtst bij de wastafel waren doorweekt. En ook meer dan de helft van de grote kamer.

Fast forward naar 9 mei 2012. Ik ben net terug thuis van mijn werk. Mijn man is in het laboratorium bezig met het distilleren van alcohol uit de wijn die hij onlangs gebrouwen had uit water, suiker en ongeveer 16 pakken Welches druivensap. Ik dacht dat het lekker zou zijn om wat verse brandnetels toe te voegen aan de soep die ik de hele dag al had sudderen, dus ik ging op weg om er wat in het ​​bos te verzamelen.

Tevreden na het plukken van een paar bakjes vol, ging terug naar huis. Plotseling hoorde ik angstig geschreeuw: BRAND... BRAND ...BRAND! - onmiskenbaar de stem van mijn man. Een deel van me probeert nog om mezelf te overtuigen dat het misschien iemand anders is ... misschien vergis ik me. Maar nee ... toen ik vertrok was hij weer bezig met het distilleren van alcohol voor een van zijn alchemistische projecten ... dus ik race voor huis ... (herinnering aan mijzelf: laarzen zijn geen goede vervanging voor een fatsoenlijk paar wandelschoenen). Ik heb het gevoel alsof mijn benen van rubber zijn gemaakt ... gruwelijke beelden stormen door mijn hoofd en ik kan alleen maar denken aan welke deken ik in water kan drenken om over het inferno te gooien dat in ons huis brandt.

Bij de oprit kom ik ook mijn buurmvrouw tegen met haar mobiele telefoon tegen haar oot geklemd. Zij is druk 112 aan het bellen, met haar schaapjes op sleeptouw (ze is schaapherder van een paar schapen). Ik hoor haar zeggen: "Ik weet niet wat er precies aan de hand is maar ik hoorde iemand BRAND roepen". Zodra we halverwege de oprit zijn zien we mijn man, hangend in de deuropening, brandblusser naast hem, met een afgemat gezicht en door roet getekend.

Ik roep "Wat is er gebeurd?" Hij verteld in geuren en kleuren hoe hij 80% alcohol aan het rectificeren was naar 90% in een nog ongeteste destillatiekolom die een bevriende glasblazer voor hem had ontworpen. De druk in deze speciale met maïsmeel-gevulde extractie-unit zou teveel zijn geworden. Plotseling knalde de stopper eruit en omdat hij zo'n grote hoeveelheid alcohol aan het destilleren was begon de alcohol eruit te stromen, over het aanrechtblad, achter de kasten en op de vloer. Na contact van de alcohol met een ook aanwezige rood gloeiende kookplaat zei de alcohol "WHAM". De gehele heok van de kamer stond direct in lichterlaaie. Het was op dit moment dat mijn man zich realiseerde dat onze hospita hem zou afmaken. Direct na die gedachte begon hij met zijn paniekerige kreten van BRAND. Hij rende in de richting van het hoofdgebouw om de brandblusser halen naast de deur. Ja ... wist hij ons nu te vertellen in een lange en zeer gedetailleerde tirade (compleet met wilde Italiaanse gebaren) dat de brandblusser beter naast locaties met een hoog risico op brnd kunnen staan, of in ieder geval in hetzelfde gebouw waar potentieel een vuur uit kan breken. Even iets om op te schrijven voor toekomst.

De buurvrouw is inmiddels de brandweer voor de tigste keer aan het vertellen dat hun diensten niet meer nodig en dat de brand met succes is geblust. Wanneer de brandweer met vragen blijft aandringen wordt ze het eindelijk zat en hangt ze gewoon op. Zij bellen haar direct terug, maar ze laat de telefoon naar voicemail overgaan. Nu de crisis bezworen is geven we elkaar een knuffel en delen lachen toch nog ietwat nerveus met elkaar. Onze buurvrouw verzamelt haar schaapjes, en sust onze blaffende Jack Russels en gaat terug naar haar huis aan de overkant.

"Moet je dit eens zien" zegt mijn man, en hij leidt me terug naar de vieze chemische vervuilde kamer. Hij trekt een in rood linnen ingebonden boek van de plank, "Dit is het enige slachtoffer" vertelt hij me. Hij draait de geschroeid rug van het boek naar mij toe en ik lees: "De Creatie van Vuur". Wegrinniken beiden, en dan is het tijd het gebouw weer te verlaten en mijn man loopt terug naar huis.

"Waar ga jij nou heen? 'Vraag ik vol ongeloof.

"Oh, ik ga even naar huis even wat computeren"

"Nee, nee, nee, nee nee'zeg ik, mijn hoofd schudt nadrukkelijk. "Er is een reden waarom de brandweermannen vaak een hele nacht bij de plaats van ongeval blijven nadat ze een brand hebben geblust. Het vuur kan weer aanwakkeren. Jij blijft hier om het te controleren".
Dit is nieuws voor mijn man maar hij gaat terug naar de chemische vervuilde kamer. Het eerste wat hij ziet bij het openen van de onderste kastdeuren is dat twee kartonnen dozen vol met papierwerk nog in brand staan. Nadat hij ze voorzichtig naarbuiten heeft gebracht gaat hij nog een keer aan het werk met de handige dandy-ABC brandblusser. Ik laat hem zijn gang gaan en ga terug ons huis in, meer dan een beetje geschokt, en ik ga verder met het eten maken. Ik heb de brandnetels net afgespoeld als ik de eerste sirenes hoor. "Alsjeblieft, nee" zeg ik tegen mezelf. "Laat het voor iets heel anders zijn". Maar helaas, nee. De brandweercommandant komt aangekomen, parkeert zijn helder rode vrachtwagen (voor de hele buurt te zien) schuin tegenover onze oprit, zodat niemand zou durven ontsnappen.

Wat ik niet wist was dat de brandweer vermoedde dat er sprake van een Meth lab was, en ook de politie had gebeld. Gelukkig was een van de vrijwilliger brandweermannen een goede vriend, Bob, die ons vurig heeft verdedigd. De politie werd dus teruggezonden. Snel daarna arriveerde ook de chef, ook met een mooie brandweerwagen. Ja, wederom met zwaailicht en sirene.

Ik bleef in het huis, en denk bij mijzelf dat het het beste is als mijn man de puinhoop die hij heeft gemaakt zelf oplost. Dat ik me rot schaamde was een behoorlijke understatement. Megan, onze buurvrouw met de schapen, komt even langs en verontschuldigd zich onuitputtelijk de brandweer erbij gehaald te hebben. Ik vertel haar dat het geen robleem is en dat ik oprecht dankbaar ben voor haar snelle actie. Ze vertelt me dat de brandweerman op dit moment tegen mijn man aan het schreeuwen is: "Dit is nu de 3e keer dat ik je vraag OM UIT HET HUIS te komen". mijn man vertelt me ​​later dat hij had een latig momentje had om uit te leggen wat hij precies aan het doen was en waarom hij al die gevaarlijke chemicaliën in oplsag had. Blijkbaar zijn moderne alchemisten niet zo gebruikelijk als men zou denken. Nadat de jongens van de brandweer hebben bepaald dat alles veilig is zijn ze eindelijk vertrokken.

De kamer is een ramp, een witte chemische film bedekt elk oppervlak in de hele kamer.

"Je hebt me behoorlijk laten schrikken", zeg ik.

Drie dagen later ...

Het is een mooie, zonnige zaterdag hier op Denman eiland. mijn man en ik hebben afgesproken bij een buurvrouw verderop in de straat, Harlene. Ze heeft een enorme hoeveelheid rabarber die dreigt haar hele tuin te overwoekeren en wij zijn blij dat we 25 kilo van haar kunnen krijgen. Visioenen van lekkere rabartaartjes vullen mijn hoofd, maar mijn man, aan de andere kant, heeft zijn zinnen gezet om hiervan een partij alcohol te brouwen, en die natuurlijk te destilleren in zijn crazy scientist experimenten! We keren terug naar huis na het vullen van twee 5 galon bussen en ik ga aan de slag met het avondeten en dessert, terwijl mijn man begint met hakken en pureren van de rabarber en het vullen van de mandfles. Mijn jongste dochter, Guinevere, is aan het werk, maar aangezien haar vriend Tristan er is, ronsel ik hem om me te helpen met het maken van het avondeten.

Terwijl hij de verrukkelijke kleine dumplings maakt ga ik aan de slag met de Chinese sticky-rijst en het roergebakken groenten. Guinevere belde net op het moment dat we klaar waren om aan tafel te gaan en zei ze klaar was op het werk en of ik haar kon ophalen. Natuurlijk, dus nadat we haar op hebben gehaald gaan we gezamelijk zitten om te genieten van de maaltijd. Voor het dessert verslinden we de prachtig fris rabarber taart, nog warm uit de oven, overgoten met vanille-ijs.
Na het diner ruim ik wat op tot mijn man op mij afkomt, met zijn hoofd hoofd naar beneden, en me vraagt om even met hem mee te komen. Ik check meteen om te zien of de twee honden er nog zijn, bezorgd door zijn toon dat er iets vreselijks is gebeurd. Rosie en Orion zijn in hun mand, dus na een zucht van opluchting volg ik hem naar de deur. Mijn man gaat op de stoep zitten en hij slaat een arm om me heen als ik naast hem ga zitten. Hij is in tranen en zegt dat het hem zo verschrikkelijk spijt.

"Wat is er, wat is er gebeurd?" Vraag ik onzeker en diep bezorgd.

Gedurende een aantal hartslagen zegt hij niets en ik begin me af te vragen of hij ooit nog zal spreken. Eindelijk spreekt hij de volgende woorden uit. "Ik heb de kamer weer onder water gezet. Maar deze keer is het ... ECHT HEEL ERG". Eerder op de dag had hij de wastubbe gevuld om de chemische residue op zijn glaswerk schoon te maken. Hij had iets nodig uit het huis, en dus liep hij even weg met de bedoeling om in een paar minuten weer terug te keren. Daarna reden we naar de buren, hielden een praatje en sneden rabarber met haar. Terug thuis, maakte ik het avondeten en dessert, terwijl hij de rabarber bereidde. Ik haalde Guin op van haar werk, en we aten ... etc, etc ... hoeveel uur er intussen voorbij waren gegaan? Blijkbaar ongeveer 6!
Ik ben in shock. Ik heb geen woorden. Ik weet niet eens of ik wel een emotie voel. Gewoon ... shock. Wat kan ik zeggen? Er is niets. Helemaal niets. Geen woorden zal het terugdraaien. Geen woorden zal het te niet kunnen doen. Dus ... Ik zeg niets.

Ik ben niet zeker wie als eerste opstaat, maar na een tijd zijn we beiden gaan lopen richting de uitbouw. Hij opent de deur en daar is het. Een overstroming waardig van de Noah's vloed, en ik heb de neiging er een muntje in te gooien en een wens te doen. Alsjeblieft, alsjeblieft, maak dat het niet zo is! Er staat ongeveer 3 centimeter water in de hele kamer. Op een gegeven moment vraag ik mijn man of onze vriend, Willow, misschien een waterstofzuiger zou kunnen hebben. mijn man belt hem en ja, hij heeft er een en we kunnen hem komen halen. Fiona is niet zeker of het werkt, en wenst ons succes.

Het blijkt een temperamentvol beest van een machine te zijn, die soms een kort moment werkt, en dan opeens lucht zuigt zoals een geriatrische emphysemic. Ik kan zien dat mijn man steeds meer gefrustreerd raakt met de machine en al meerdere keren het apparaat flinke klappen geeft met zijn eigen zuigslang.. Arm weerloze schepsel.

Toen werd het tijd om de zware, doorweekte tapijten te verhuizen. Het probleem is dat de grootste van de wollen tapijten vast zit onder de poten van een dressoir. Op zich is die wel te tillen, maar in dit geval staat er een enorme bak van een oude tv op. Na even gebrobeert te hebben realiseer ik me dat ik op geen enkele mogelijke manier kan ik helpen dit te tillen. Brainstormend stel ik voor om een kastje van vergelijkbare hoogte ernaast te schuiven en de TV daar op te schuiven. Ik zet even iets aan de kant wat in de weg staat en vraag mijn man even te wachten. Ik draai me om en zie dat mijn man een poging heeft gedaan om de TV alleen te tillen. langzaam begint de TV naar hem toe te vallen en blinde paniek maakt zich van ons meester. Ik spring voorwaarts, en gooi mijn volledige lichaamsgewicht tegen de TV, wat net genoeg is om het ding weer recht te krijgen, maar ik verrek mijn rug in het proces. Het is op dat moment, die ene keer, dat ik mijn geduld verlies en schreeuw. 'Waarom luister je niet? Je kon jezelf lelijk bezeren! "Toen hij hoorde van de pijn in mijn rug begon hij nogmaals een tirade over zichzelf en hoe dom hij wel niet is.

01:30 We zijn nog aan het slepen met natte dozen en beddengoed, matrassen, kleding en foto's. Tussen zijn geheig door verkondigt mijn man luidkeels dat hij wel enigszins achterlijk moet zijn om helemaal te vergeten dat hij had de kraan aan had laten staan voor een periode van 6 uur. Hij zegt ook, met een zweem van twijfel in zijn stem, een deel van hem wellicht hopend dat ik het onnees zal zijn, dat hij niet op deze manier door kan gaan en dat hij de kunst van alchemie misschien maar moet opgeven. Ik zeg niets.

07:30 Ik was alweer op en begonnen aan het uitwassen van de natte kleding en beddengoed ... Ik kijk rond ... elke vierkante centimeter van de kale muur is volgehangen met foto's. Ze hangen te drogen: mijn jeugd kunst, krantenartikelen die mijn enige exemplaren van mijn gepubliceerde werk zijn, mijn eigen schetsen van mijn middelbare school en meer. Hoewel het hele gebeuren een geweldige hoop werk was, waren er, zoals met alles in het leven, ook mooie dingen. Het was geweldig om door al die herinneringen heen te gaan in de loop van een avond. Zo veel kleine schatten die ik was vergeten. Ja, er waren een aantal verliezen, maar het was niet het einde van de wereld. Hey, ik ben een beetje afgeslankt en dat is een goede zaak voor de meeste mensen, en vooral voor mij.

En mijn man heeft uit eigen beweging besloten om de alchemie even in de wacht te zetten voor dit moment. Hij had het gevoel dat deze twee incidenten, zo dicht na elkaar een soort wake-up-call waren. Hij beseft dat hij zich moet richten op zijn schrijven, op hoe we geld verdienen op dit klein eiland, zodat we hier kunnen blijven en ons huis hier kunnen maken.

En ik ben zowel verdrietig als blij. Weet je, ik besef hoe belangrijk Alchemie voor hem is. Het is niet zomaar een hobby ... of een passie ... het is een verbinding met de geest ... het is zijn weg ... en ik weet dat met de tijd zijn voeten dit mercurische pad weer zullen betreden ... maar dan als een een meer geaarde en geconcentreerde Alchemist ...